Kodeks pracy
DZIAŁ I PRZEPISY OGÓLNEDZIAŁ II STOSUNEK PRACY
DZIAŁ III WYNAGRODZENIE ZA PRACĘ I INNE ŚWIADCZENIA
DZIAŁ IV OBOWIĄZKI PRACODAWCY I PRACOWNIKA
DZIAŁ V ODPOWIEDZIALNOŚĆ MATERIALNA PRACOWNIKÓW
DZIAŁ VI CZAS PRACY
DZIAŁ VII URLOPY PRACOWNICZE
DZIAŁ VIII UPRAWNIENIA PRACOWNIKÓW ZWIĄZANE Z RODZICIELSTWEM
DZIAŁ IX ZATRUDNIANIE MŁODOCIANYCH
DZIAŁ X BEZPIECZEŃSTWO I HIGIENA PRACY
DZIAŁ XI UKŁADY ZBIOROWE PRACY
DZIAŁ XII ROZPATRYWANIE SPORÓW O ROSZCZENIA ZE STOSUNKU PRACY
DZIAŁ XIII ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA WYKROCZENIA PRZECIWKO PRAWOM PRACOWNIKA
DZIAŁ XIV PRZEDAWNIENIE ROSZCZEŃ
DZIAŁ XV PRZEPISY KOŃCOWE
art. 1295a
§ 1. Jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją, może być wprowadzony system przerywanego czasu pracy według z góry ustalonego rozkładu przewidującego nie więcej niż jedną przerwę w pracy w ciągu doby, trwającą nie dłużej niż 5 godzin. Przerwy nie wlicza się do czasu pracy, jednakże za czas tej przerwy pracownikowi przysługuje prawo do wynagrodzenia w wysokości połowy wynagrodzenia należnego za czas przestoju.
§ 2. Przerywanego czasu pracy nie stosuje się do pracowników objętych systemem czasu pracy, o którym mowa w art. 1294, 132 § 2 i 4 i art. 142.
§ 3. Przerywany czas pracy wprowadza się w układzie zbiorowym pracy, z zastrzeżeniem § 4.
§ 4. U pracodawcy będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność w zakresie rolnictwa, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, może być wprowadzony przerywany czas pracy na podstawie umowy o pracę. Pracownikowi przysługuje prawo do wynagrodzenia za czas przerwy, o której mowa w § 1, jeżeli wynika to z umowy o pracę.
| « Poprzednie | Powrót do spisu | Następne » |